El Parmaklarına Hangi Bölüm Bakar?
Bazı anlar vardır, insan bir anlığına her şeyi unutur ve sadece hissettikleriyle baş başa kalır. El parmaklarına bakmak, bu anlardan biriydi. Kayseri’nin soğuk bir sabahıydı, ellerim titriyordu. İçi boş bir yolda yürürken, birden fark ettim, ellerim ne kadar soğuktu. Neden? Çünkü o kadar çok şey vardı ki, hep birileri ellerimi sıkıyordu ama ben kendi parmaklarımın nereye baktığını, hangi bölümüne odaklanmam gerektiğini bir türlü anlayamıyordum.
Hayal Kırıklığıyla Başlayan Bir Gün
Bütün hafta boyunca yalnızdım. Elimden kayıp giden şeylerin peşinden koşarken, kendimi de kaybediyordum. Bir gün, bir akşam, annem bana “Bazen en çok ihtiyacın olan şey, seni başkasının parmaklarıyla bulur” demişti. O an anlamamıştım, ama o cümle bütün bir hafta boyunca aklımda dönüp durdu. Parmaklarım, belki de hissettiğim eksiklikleri bana hatırlatıyordu. Kimi zaman onları sıcak birine uzattığımda, o parmaklar sanki bütün bir dünyayı hissediyormuş gibi geliyordu. Ama başka zaman, soğuk bir metal gibi ellerim, neyi tutmam gerektiğini bile unutuyordu. İşte o an, o cümle birden aniden yerleşti kafama. El parmaklarına hangi bölüm bakar? Bu kadar kaybolmuşken, belki de doğru yönü bulmalıyım.
Bir Anlık Duraklama: Parmaklarım ve Duygularım
O sabah, evden çıkarken ellerimi ceketimin cebine soktum. Soğuk ve gri bir hava vardı. Zihnimde o kadar çok soru vardı ki, hepsini bir anda cevaplamak imkansız gibiydi. El parmaklarımdan biriyle cebimdeki anahtarı hissederken, aslında ne kadar yalnız olduğumu fark ettim. Aniden, o soğuk metalin arasındaki boşluğu hissettim, sadece bir anahtar vardı. Anahtar, belki de çok uzun zamandır aradığım cevaba açılacak bir kapıyı işaret ediyordu.
Bir anda fark ettim ki, belki de parmaklarımdaki soğukluk, bu kadar uzun süre kendimi anlamaya çalışırken kaybettiğim şeydi. Ben sadece, birinin parmaklarına tutunmayı bekliyordum. Ama o parmaklar, beni nereye götürürdü? Ellerimin bile doğru yönü bulamayacağı bir dünyada, kiminle paylaşabilirdim bütün bu kırılgan duygularımı? Belki de bu yüzden, elimdeki anahtarı hala bir yere koyamadım. Hep kaybettim, hep bulamadım.
Heyecan ve Umut: Başka Bir Yön
O gün, yine yürürken ellerimi daha dikkatli inceledim. Parmaklarımın her biri farklı bir duygu taşıyordu. Bazen sert, bazen yumuşak, bazen ise bir başka yabancı dokunuşu hissediyordum. Birisinin parmaklarıyla tuttuğumda ne kadar güvende hissedebilirim ki? El parmaklarına hangi bölüm bakar sorusu, o kadar anlamlıydı ki, bana hayatın içindeki o kaybolmuş yönleri hatırlattı. Belki de parmaklarım, bana kendimi bulmanın yolunu gösterecek, belki de yönümü. O an bir şey fark ettim, belki de hep kaybolduğum yer, aradığım o kapıydı. Belki de o anahtarı bulduğumda, beni ben yapan her şeyin birleştiği yer orasıydı.
Birkaç gün sonra, düşündüklerimle baş başa kaldım. Bu sefer parmaklarım başka birisine uzanmak üzereydi. Ama ellerimi tutan, bir yabancıydı. Yine kaybolmuş gibi hissettim, ama o an parmaklarımın hangi bölümüne odaklanmam gerektiğini anladım. Duygularımı saklamak, bir başka parmağın içine hapsolmak yerine, sadece kendime bakmam gerektiğini fark ettim. Parmaklarım, her zaman nereye gitmem gerektiğini gösterebilir. Gerekirse, o soğuk metalin içindeki boşluğu, kendimle doldurabilirim.
Sonuç: El Parmaklarının Beni Buldurduğu Yerde
Şimdi geriye dönüp baktığımda, o günkü o düşünceler, bana sadece bu soruyu sormakla kalmadı, aynı zamanda hayatıma farklı bir açıdan bakmamı sağladı. El parmaklarına hangi bölüm bakar? Belki de cevabı bulmak, her şeyin doğru olacağı anı beklemekten geçiyor. O parmaklar, bazen sizi hatırlatır, bazen de kaybolduğunuz her anı… Ama bir zaman gelir, o kaybolduğunuz yerden çıkmak için tek yapmanız gereken, parmaklarınızı doğru yöne uzatmaktır.
Bugün, ellerimi uzattığımda, birisinin ya da bir şeyin beni bulduğunu hissediyorum. O kadar kaybolmuşken, belki de yönümü bulduğum yer, en başta aradığım yerdir. Parmaklarımda, hem soğuk hem de sıcak bir anlam vardı. Ve bu anlam, bazen sadece içsel bir yolculuğa çıkmakla bulunur.